De meeste tools schrijven posts die naar tools klinken. Wij draaien het om: we lezen eerst hoe jij zelf schrijft, en pas daarna schrijven we iets voor je. Jij blijft de eindredacteur, en met elke ronde hoef je minder bij te sturen.
Drie dingen, en verder niets. Geen dashboard vol knoppen die je nooit gebruikt.
We lezen je eigen laatste posts en leiden eruit af hoe jij schrijft.
Je geeft een kernidee en een periode; je krijgt een plan met concrete posts.
Uitnodigen, opvolgen en je gesprekken, met de rem er standaard op.
Van koppelen tot je eerste ingeplande reeks ben je ongeveer een half uur bezig. Daarna is het bijhouden.
Je logt in bij LinkedIn zelf. Wij zien je wachtwoord niet en slaan het nergens op.
Je krijgt een voorstel te zien: zo klink je, en dit is waarop we dat baseren. Je vinkt uit wat niet klopt.
Kernidee, doelgroep, strategie en op welke dagen je wilt plaatsen. Je krijgt een plan, geen kant-en-klare berg tekst.
Post voor post. Eén klik keurt goed en zet hem meteen op de kalender.
We meten hoeveel je zelf nog verandert aan wat er geschreven is. Dat getal hoort te dalen, en daar sturen we je stem mee bij.
Andere tools vragen je zelf te omschrijven hoe je klinkt. Dat is precies waar mensen op afhaken, en het levert een stem op die niemand herkent. Wij lezen het uit je eigen werk.
Dat is een verzonnen getal. Wij meten wat je écht verandert, voeren dat terug, en laten het zakken. De nakijkstap blijft altijd; alleen wordt hij korter.
Niets gaat buiten je om naar buiten. Geen automatisch liken namens jou, geen berichten die je niet gezien hebt.